Robs Recap #3 – Online verslag doen van rellen in Tilburg

Door mijn baan als freelance journalist en door mijn extreme drang om nieuwe dingen te ontdekken en te doen, maak ik veel mee. Laat staan als ik straks in New York woon. Al die leuke en bijzondere momenten deel ik graag met jullie, in de vorm van een wekelijkse recap. Zo blijven jullie een beetje op de hoogte van wat ik allemaal doe en wie weet haal je er nog tips of inspiratie uit ook. Vandaag week #3, waarin ik een proefopdracht maakte om als freelancer aan de slag te gaan voor Linda.nl, online verslag deed van rellen in Tilburg en waarin ik last had van festival blues. Lees je mee?

De reportage over leven zonder WhatsApp is eindelijk af. Maandagavond had ik het laatste interview – met Socialbesitas-auteur Herm Kisjes – en dinsdag heb ik het hele stuk van zo’n 1200 woorden uitgetikt. Dat gaat niet altijd zo soepel, maar ik zat er lekker in. Stukken waar ik mijn persoonlijke interesse in kan verwerken gaan sowieso altijd een soepeler dan een artikel over een onderwerp waar ik niets voor voel. Als ik de opdracht krijg om over coronacijfers te schrijven, kan ik zelfs in de paniek schieten. Met uitstel en een hoop stress tot gevolg. Afijn, dat was nu dus absoluut niet aan de orde. Midden februari ligt het nieuwe JFK-nummer in de winkel en deel ik het resultaat hier.

Schrijven voor Linda.nl

Voordat ik besloot mijn New York-droom waarheid te maken, had ik nog een andere droom. Schrijven voor Linda. Via-via kwam ik aan het e-mailadres van een online redacteur. Begin 2020 mailde ik haar met de vraag of ze nog freelancers zochten. Zochten ze helaas niet, maar ik mocht altijd blijven proberen. Aan het eind van de zomer probeerde ik het nog eens Amerika werd ‘m voorlopig toch nog niet, dacht ik toen nog. Weer geen geluk. Maar dat was geen probleem, want ineens was ik aangenomen en kwam NYC toch dichtbij.

Nog geen week na dat nieuws kam het mailtje waar ik maanden op hoopte: ‘Wil je nog bij ons freelancen’. Dit keer moest ik hen teleurstellen, want ik zou spoedig vertrekken. The story continues, want Trump sloot de grenzen met nog eens drie maanden. Ik weer mailen: ‘Kan ik niet toch nog freelancen?’ Lang verhaal kort: woensdag had ik mijn proefopdracht om te schrijven voor Linda.nl. Ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen!

Diezelfde avond vond ik een harde schrijf terug met oude foto’s van mijn ouders en mijzelf. Die foto’s hebben we ooit in gescand voor een groot feest in 2016, maar waren we daarna compleet vergeten. Hoe leuk is het om oude foto’s terug te kijken en je hele jeugd voorbij te zien komen. Nog leuker vond ik het om foto’s van mijn ouders in hun 20er jaren te zien. Die kleding, niet te doen haha (sorry mam, ik weet dat je dit leest). Hier een kleine greep uit de selectie:

Nog maar tien keer schrijven voor Online Zuid

Nadat ik vorige week mijn laatste dienst bij AD.nl/show had, komt het volgende einde bij een andere opdrachtgever ook in zicht. Donderdag was de negen-na-laatste dienst bij Online Zuid (de online redactie van Brabants Dagblad, Eindhovens Dagblad en Bn de Stem). Nog tien diensten in totaal te gaan dus!

Festival blues

De hele corona ging het goed: ik miste festivals wel, zeker in de zomers, maar ik overleefde een jaar zonder ook wel. Vrijdag kreeg ik echter een herinnering op mijn telefoon. Je kent het wel, zo’n ‘één jaar geleden was je hier’-herinnering. Het was er een van Awakenings Festival in Eindhoven beging 2020. Dat was de laatste keer dat ik omringd was door duizenden onbekenden op een dansvloer met techno. Die foto’s terugzien brachten zo veel fijne herinneringen van feestjes naar boven, dat ik door mijn telefoon begon te scrollen. Dat had ik beter niet kunnen doen, want ik werd er niet vrolijker op. Want wanneer kunnen we weer zo dansen en vrij zijn? Ik hoop snel, want ik mis het.

//www.instagram.com/embed.js

Avondklok

Hebben jullie ooit de film The Purge gezien? Die vibe had ik zaterdag enorm. Ik reed om 20.30 van een vriendin naar huis, een rit die zo’n vijf mintuten duurt – en ik voelde me echt zo opgelaten. Ik had het gevoel dat de sirene ieder moment kon afgaan en dat dan alle rolluiken dichtgingen. Ik was niet de enige, want bij veel mensen op Instagram en TikTok zag ik filmpjes voorbijkomen met de welbekende sirene uit die film. Stiekem vind ik de avondklok (afgekort avklo) wel fijn, want ik hecht steeds meer waarde aan thuis cocoonen en met een boek op de bank liggen. Ik word oud ;).

Rellen in Tilburg

Zondagmiddag werkte ik van 14.00 tot 22.00 uur voor Online Zuid. Er was die dag een grote demonstratie aangekondigd in het centrum van Eindhoven, dus toen ik begon was hadden collega’s het al flink druk. De demonstratie sloeg al snel om in rellen. We hebben allemaal de beelden van geplunderde winkels, brandende auto’s en waterkanonnen van de politie gezien. Zelf deed ik geen verslag van Eindhoven, maar hield ik me bezig met al het andere nieuws.

In de avond leek de rust wedergekeerd: de rellen in Eindhoven waren gesust. Ook op de redactie konden we weer normaal ademhalen. Tot we het bericht kregen dat er in Tilburg opgeroepen werd om in opstand te komen. Ik nam dit item onder mijn hoede en belde met de woordvoering van de politie. Ze waren ervan op de hoogte en zelfs al in gesprek met de initiatiefnemers. Even leek het er op dat het in Tilburg met een sisser zou aflopen. Een collega besloot op de oproep af te gaan, om te kijken of er daadwerkelijk iets zou gebeuren. Even na half negen kreeg ik van hem het bericht dat de sfeer totaal was omgeslagen: er werd geplunderd, met stenen gegooid en zwaar vuurwerk afgestoken.

Die collega belde mij gedurende de avond een paar keer om de huidige stand van zaken door te geven, zodat ik het kon verwerken in ons artikel. Toen hij iets voor negenen weer belde, was het mis. Hij was met stenen bekogeld en werd vervolgens achterna gezeten. Tijdens een poging om te vluchten dook hij een brandgang in, waar hij werd ingesloten door een groep van zo’n 15 man. Via een tuin van een aangrenzende woning kon hij zichzelf in veiligheid brengen. Ik vind het te bizar voor woorden. Dat je het niet eens bent met ‘de media’ en wil protesteren, prima, maar journalisten – en dus gewoon mensen – bekogelen met stenen? Dan kan je nog zo hard roepen dat we in een dictatuur leven, maar volgens mij is een journalist bekogelen met stenen juist iets wat in een dictatuur gebeurt.

Zo, dat was ‘m weer, de derde recap! Tot volgende week :).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.