ROBS RECAP #7| Laatste werkdag bij de Brabantse kranten

Door mijn baan als freelance journalist en door mijn extreme drang om nieuwe dingen te ontdekken en te doen, maak ik veel mee. Laat staan als ik straks in New York woon. Al die leuke en bijzondere momenten deel ik graag met jullie, in de vorm van een wekelijkse recap. Zo blijven jullie een beetje op de hoogte van wat ik allemaal doe en wie weet haal je er nog tips of inspiratie uit ook. Vandaag week #7, waarin ik mijn aller laatste werkdag had bij de krant.

Ik kan me nog zo goed herinneren hoe bang ik was voor mijn eerste dag bij Online Zuid (de gezamenlijke online redactie van de kranten BN DeStem, Brabants Dagblad en Eindhovens Dagblad). Die angst sloeg achteraf nergens op, want vanaf het moment dat ik voor het eerst plaatsnam achter een bureau op de redactie voelde ik me als een vis in het water. Het voelde het als thuis komen, als een warm bad. Lekker he die clichés. Om van te kokhalzen, maar o zo waar. Ik klapte mijn werklaptop voor het eerst open in maart 2019, in het Deprez gebouw in Tilburg. De laatste keer dat ik hem dichtklapte was op vrijdag 19 februari 2021, thuis achter mijn bureau. Verdorie nét geen twee jaar later.

Ik werkte krap één jaar op de redactie van Online Zuid op de eerste verdieping van het Deprez gebouw achter het station van Tilburg. Dat was oprecht altijd een feestje. Vooral de avonddiensten. Overdag was het vaak aanpoten, maar ’s avonds viel het nieuws weleens stil. Dan bestelden we met zijn alle pizza’s (mijn favoriet), stond de muziek een tikkeltje te hard, ging er een voetbal over en weer of stond er een tv-programma aan. Na werktijd werd er veel geborreld en door de jonge leeftijd en de gezellige dynamiek hing er een hechte sfeer. Dat maakte het vrijdag extra lastig om afscheid te nemen. Ik heb zeker een traantje (of twee) gelaten. En dat afscheid was me wat. Volledig digitaal, via Hangouts. Want van de twee jaar die ik er werkte, werkte we zeker een jaar thuis. Ik neem dus afscheid van collega’s die ik al een jaar niet gezien heb, behalve via de camera.

Maar goed, dat afscheid dus. Toen ik om 16.00 uur nietsvermoedend inlogde en de vergadering in ging, zat daar iedereen verkleed in New York-thema met een achtergrond in Amerika thema. Hoe gaaf!? Dat vond ik zo leuk, jongens als jullie dit lezen: ik was er echt van onder de indruk. Het laatste stuk dat ik schreef kopte: Bestuurder vliegt uit de bocht in Dorst en rijdt zijn dure BMW in de greppel. Heerlijk, ? Maar het leukste stuk dat ik in de afgelopen twee jaar schreef was toch wel het interview met Frans Bauer. Ik riep volgens mij toen al dat niets dat ooit nog kon overtreffen. Naast al die fantastische stukken die ik scheef, ben ik Online Zuid ook eeuwig dankbaar voor de kans die ik kreeg. Het was letterlijk de springplank voor mijn freelance carrière. Dat ga ik nooit vergeten.

De rest van de week was eigenlijk niet zo speciaal. Dat werd mede mogelijk gemaakt door een vervelende voedselvergiftiging. Het weekend stond in het teken van de zon. Hoe bizar is het dat ik maandag nog bijna mijn nek brak, door een glij partij op het ijs, en ik zaterdag zonder jas rondliep en een ijsje at!? Zaterdag luidde ik het weekend in met de lekkerste kaneelbroodjes van Nederland, namelijk van bakkerij Simon Meyssen in Amsterdam Zuid. Ook kon ik zaterdag weer een toeristische trekpleister van Nederland van mijn lijstje strepen: de Kinderdijk in Ablasserdam. Daar staan een 19 oude molens die op de Wereld Erfgoed lijst staan. Ik heb nu bijna alle hotspots van Holland wel gehad, alleen de Hunebedden in Drenthe en De Hoge Veluwe ontbreken nog. Laat het vooral weten als jij nog een plek hebt die ik absoluut gezien moet hebben als toerist in eigen land!

De komende week heb ik een lege agenda, op wat koffie- en wandeldates na. Ik ben benieuwd hoe het gaat zijn. En of ik nog genoeg meemaak om te delen. We gaan het zien, tot week 7!

Kinderdijk, lekker oer-Hollands met die molens.