MEXICO RECAP #2 | MUSEA, PIRAMIDES EN TE VEEL ETEN

Mijn quarantaine-vakantie is voorbij. Waar ik voor kwam, het visa, heb ik en inmiddels ben ik zelfs al in New York. Tijd voor een overzicht van de tweede en laatste week in Mexico City.

Maandag

Mexico draait om eten, eten en nog veel meer eten. In een aflevering van Chef’s Table over de stad vertelde een chef dat alle soorten voedsel er te vinden zijn, omdat het land veel armoede kent. En dat zagen we maandag terug tijdens een bezoek aan drie grote markthallen. Mexicanen eten letterlijk alles. Waar wij nog gruwelen van wormen, worden de kramen met insecten hier druk bezocht. Een van de plekken die we bezochten was de La Merced Market, een enorme traditionele markt waar slagers rondliepen met waar als varkenskoppen. Er kwam zelfs een hele koe voorbij. Deze grootste markt van Mexico vind ik overigens geen aanrader. Het is de eerste plek waar ik me niet heel veilig voelde en het was er veel te druk. Het was ook de eerste plek waar we constant werden nagefloten, aangeraakt en achternagezeten. Later hoorde ik van een Mexicaanse vriend dat de markt ook bekend staat om de vele prostitutie en criminele activiteiten. Oeps.

Dinsdag

Iets wat hoog op mijn verlanglijstje stond, was het bezoeken van een oude piramide of tempel. Die wens kwam dinsdag uit. Op een uurtje rijden vanaf Mexico City liggen de piramides van Teotihuacan: de piramide van de zon en die van de maan. In plaats van een vermogen uit te geven aan een guided tour, pakten Jadde, Chiara en ik de lokale bus vanaf het busstation en waren we nog geen vijf euro kwijt voor vervoer en entree. Het was zo gaaf om dit wereldwonder te bezichtigen. Teotihuacan is een stad die rond 100 of 200 voor Christus is gesticht en niemand weet door wie. Wel wordt er gezegd dat de plek een spirituele kracht heeft, omdat de ruïnes in lijn met de maan en de zon zijn gebouwd. En heel eerlijk, als je zo rond die reusachtige overblijfselen loopt zweer ik dat je daar wat van voelt.

Woensdag

Wat een tegenstrijdigheid met vorige week. Stonden de eerste 7 dagen compleet in het teken van uitgaan, deze week stond cultuur in de spotlights. Woensdagochtend bezocht ik samen met Chiara het huis van Frida Kahlo. Ik wist nog niets over deze wereldberoemde Mexicaanse kunstenares, maar ik ben positief verrast. Sterker nog, ik heb er een nieuw idool bij. Wat een inspirerende vrouw met een absurd levensverhaal. Na een ongeluk leerde ze zichzelf schilderen via een spiegel aan het plafond boven haar bed. Heb je geen idee wie Frida is, google haar dan vooral even. Naderhand bezochten we nog het Soumaya museum, waar vooral veel Mexicaanse schilder- en beeldhouwkunst te zien was.

Donderdag

Je raad het nooit, maar op donderdag bezochten we weer een Museum. Het Nationaal Antropologie Museum dit keer. Inmiddels had er zich een nieuw Nederlands meisje bij ons gevoegd: Kimberley. Ook zij is in Mexico voor haar visum en gaat net als ik naar New York. Sterker nog, we verblijven straks in hetzelfde gebouw. In dit museum geen kunst, maar vooral archeologische artefacten uit het maya en azteken tijdperk. Heel onwerkelijk om meters hoge totempalen en massieve brokstukken van tempels te zien, die al duizenden jaren oud zijn.

Vrijdag

Na een week vol cultuur stond het laatste weekend vooral in het teken van eten. Iets dat ze uitstekend kunnen in Mexico. En ik had ook iets te vieren, want vrijdagmiddag kon ik eindelijk mijn paspoort mét visa ophalen bij de ambassade. Dat begon met een bezoek aan een van de betere restaurants van de stad: Los Limoneros. Verscholen in een verschrikkelijk pand met het meest kitscherige interieur in het historische stadshart at ik een ongelofelijk 7-gangen menu met bijpassende wijn. Aan het begin kreeg ik de vraag of ik openstond voor ‘funky food’. Dat moet je aan zo’n nieuwsgierig aagje als ik niet vragen. Natuurlijk wil ik dat! En dus kreeg ik miereneitjes voorgeschoteld: dé delicatesse van Mexico. Ook wel het kaviaar van het land genoemd. Lekker dat het was, bizar!

Miereneitjes

Zaterdag

Na de gigantische hoeveelheid gangen van vrijdagavond vond ik het wel weer eens tijd voor een workout. Niet in de gym van mijn hotel, maar op het dakterras van het appartement met dat waanzinnige uitzicht. Ik was er alleen thuis, waardoor ik alle tijd had voor een training en een yogales. Ik weet het nu zeker: ik wil later ook een dakterras met zon. Wat is het lekker om op te staan en te rekken en strekken, terwijl de zonnestralen je opwarmen. De rest van de dag heb ik het dak niet verlaten. Eerst lag ik er uren met mijn boek te werken aan mijn kleurtje, daarna leerde ik er schaken en in de avond dronken we er een mezcal of twee met de buurman, die voor de New York Times schreef. Nu werkt hij aan een boek over Mexicaanse cartels. De verhalen die hij vertelde, te bizar voor woorden. Daar is menig Nederlands journalist jaloers op.

Zondag

Mijn laatste weekenddag in de stad brachten we door met een uitgebreid ontbijt in een café tegenover het appartement, gevolgd door nóg een museumbezoek. Het Jumex museum, dat vooral contemporary art exhibitions heeft. Dergelijke tentoonstellingen bezoek ik niet vaak, ik houd vooral van klassieke renaissance kunst, maar het was heel boeiend. Na een wandeling door Polanco (een nogal snobistische wijk die ik nog niet gezien had) sloten we af met een late lunch in een verscholen binnentuin in de hippe wijk Condesa.

Maandag

Aan alles komt een eind, zo ook aan mijn verblijf in Mexico. Om dat te vieren had ik ver van te voren al een tafel geboekt bij het immens populaire restaurant Pujol. Waarom dat zo speciaal is? Pujol staat op nummer 12 van de lijst beste restaurants ter wereld. Ik raad je sterk aan de Chef’s Special aflevering erover te kijken op Netflix. Het was een onvergetelijke ervaring en ik durf te zeggen dat het in mijn favoriete lijst restaurants ook zeker in de top 10 staat. En dat komt vooral door de mole: een saus die al meer dan 2500 dagen oud is en constant wordt vernieuwd. En alsof dat luxe diner nog niet genoeg was, kreeg ik daarna een professionele massage, uit voorzorg voor de 5-uur durende vlucht van de dag erna. Mij hoor je niet klagen.

Dat was het. Twee hele bijzondere weken in Mexico City. Had ik van te voren verwacht dat ik dit mee zou maken? Absoluut niet. Het plan was om 14 dagen aan het zwembad te liggen en aan mijn boek te werken. Dat is …. niet gelukt. Natuurlijk baal ik daar wel van, ik wil verdorie een boek schrijven en daar moet ik meer discipline in vinden. Maar had ik deze ervaring willen missen? Absoluut niet.

Volgende week ben ik terug met mijn eerste New York recap!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.