NYC Recap #1 | De eerste week in mijn nieuwe woonplaats

*Tututudu* Start spreading the news, I’m leaving today,I want to be a part of it … New York, New York. Dat vandaag vertrekken is inmiddels al drie weken geleden, maar ik ben eindelijk in de stad die niet slaapt: New York! (Al valt dat overigens nog best wel tegen tijdens covid, maar daarover later meer). Welkom bij de eerste recap, samenvatting en persoonlijk dagboek van mijn eerste week in de stad!

Onder voorbehoud beloof ik plechtig dat ik mijn uiterste best doe om iedere maandag een overzicht te plaatsen van alles wat ik heb meegemaakt in de week ervoor. Of me dat ook echt gaat lukken is een tweede, maar nu staat het in ieder geval zwart op wit :). En kan je nou echt niet wachten, dan kan je me altijd appen/mailen/bellen (wel via WhatsApp aub want anders loopt de telefoonrekening weer zo op en die dollars geef ik liever uit aan junkfood).

Dag één

Dinsdag 25 mei 2021 om 14.12 uur stuurde ik het lang verwachte appje naar vrienden en familie: ik ben geland in New York. Na een vrij lange vlucht – vijf uur in een Ryanair-look-a-like-toestel is geen pretje -, een vlotte douane controle en het terugvinden van mijn koffers zat ik nog geen uur later in een yellow cab richting Manhattan. Het ging allemaal zo snel, dat ik pas bij het opdoemen van de skyline in de gaten had dat ik er écht eindelijk was. Je begrijpt: tranen.

@robynvangorsel

Vlieg mee naar New York🏙🥺 ##verhuizen ##amerika ##newyork ##usa ##americandream ##nederland ##vj##visa

♬ Blue in Green (Remastered) – Miles Davis & John Coltrane
https://www.tiktok.com/embed.js

De taxi zette me af bij mijn onderkomen voor de komende tijd: The Webster Appartments op West 34th Street. Daarover in een losse blog later meer. Hoe lang ik hier blijf weet ik nog niet, het liefst niet lang want ik wil roommates! Na het inchecken en het droppen van mijn koffers nam ik contact op met mijn nieuwe baas, want ik wilde het team graag ontmoeten vóór mijn eerste werkdag. En zo geschiedde. In een half uur wandelde ik naar het kantoor en stelde ik me voor. De eerste indruk was meteen fantastisch. Mijn baas is een ontzettend vriendelijke man en de twee meisjes waren zo spontaan, ik kan niet wachten om ze beter te leren kennen. Na een korte introductie wandelde ik terug en haalde ik een burger bij Five Guys, om die vervolgens op te eten in Hudson Yards (mijn wijk) met uitzicht op The Vessel.

Met mijn koffers uitgepakt vond ik het woensdag tijd om mijn kamer verder in te richten. Dus hop naar de Target waar ik 100 dollar (oeps) uitgaf aan geurkaarsen, geurstokjes, een wasmand, beautyproducten (het aanbod is zo veel beter dan in Nederland) en nog meer zooi. Ook regelde ik een telefoonnummer bij AT&T en een hoop andere administratieve zaken. Een andere eerste levensbehoefte was het vinden van een sportschool, dus checkte ik de op loopafstand bevindende Planet Fitness. ’s Avonds maakte ik voor het eerst gebruik van de gezamenlijke dining hall, waar ik iedere ochtend en avond gratis eten krijg. Daar leerde ik een roodharig meisje uit LA kennen met de naam – I kid you not – Fox.

Het vaccin

Iets dat ik zo snel mogelijk wilde regelen was het krijgen van een vaccin. Dat kan hier zonder afspraak, je loopt gewoon ergens binnen en ze zetten een spuit in je arm. Ik wilde het doen bij Grand Central Station, want dan kreeg je na afloop een gratis metrokaart voor 7 dagen onbeperkt reizen. Ik blijf ten slotte een gierige Hollander. Het plan was om dat woensdagavond al te doen, maar toen stond ik voor een dichte deur. Ze sloten op 1PM en mijn blonde zelf verwarde het met 1AM. Donderdag volgde poging twee. Dat ging ook niet helemaal vlekkeloos want ik vergat uit te stappen bij de juiste halte en eindigde uiteindelijk in Queens. Maar eind goed algoed: ik heb het Johnson & Johnson vaccin laten zetten! Helemaal fijn, want hierbij hoef je maar één shot in plaats van twee. Grappig feitje: van zowel de gast die mijn intake deed als van de dokter kreeg ik te horen dat ik eruit zag als model. En dat terwijl mijn haar extreem vet was en ik geen make-up op had. Zeggen ze vast tegen iedereen, maar damn: love New York.

Als beloning voor de naald trakteerde ik mezelf op een Milk Pie van Milk Bar. Voor wie dat niet kent: check Chef’s Table seizoen 4 aflevering 1. Ze hebben de beste taartjes en koekjes ever. Ik duld geen tegenspraak. Ik wandelde een grote ronde door Central Park waar ik ‘m al lezend op een bankje op at en zette vervolgens mijn ontdekkingstocht door de stad voort. Dat bracht me uiteindelijk bij de Roosevelt Island Tram: een kabelbaan die je naar een eiland in de East River brengt. Dat is echt een aanrader voor iedereen die hier komt. Het maakt onderdeel uit van het openbaar vervoer dus je kan er gewoon in met je MTA-card. En vanuit de cable car heb je een prachtig uitzicht op East Manhattan. Het eiland zelf is niet heel boeiend, vooral de kabelbaan is leuk. Ik haalde er een cold brew van Starbucks en pakte nog wat zonnestralen mee. Met Fox liep ik nog een grote ronde over de pier langs de Hudson River tijdens de zonsondergang. Die 10 duizend dagelijkse stappen haal ik in ieder geval met gemak.

Memorial Weekend

Het uitzicht tijdens het feestje

Na donderdag hield de zon het voor gezien. Het hele weekend regende het aan een stuk. Vrijdag overdag was het nog oké. Ik begon met een shopping spree in Soho waar ik de Brandy Melville plunderde en eindigde in Macy’s waar ik twee paar nieuwe schoenen kocht. Het is hier zo verdomd veel goedkoper dan thuis, levensgevaarlijk voor een shopverslaafde. Dit belooft wat voor het komende jaar. In de avond sprak ik af met Campara, een meisje uit Nederland die ik kende via Stage USA. Door de extreme regen had ik eigenlijk geen zin om de deur uit te gaan, maar ik ben blij dat ik dat toch heb gedaan. Wat een avond was dat. We begonnen bij The Wayland, een cocktailbar in East Village. Het klikte meteen en we dronken aan de lopende band cocktails.

Tegen middernacht werden we er uitgeknikkerd. Dit is wat ik bedoel toen ik zei dat New York toch wel een beetje slaapt. Komt allemaal door corona. Afijn, buiten raakten we op de een of andere manier aan de praat met twee gasten (Alex en ??) en een chick genaamd Ty. Of we mee wilden naar een huisfeest. Tuurlijk, het was tenslotte het begin van Memorial Weekend. Wij in de Uber zonder al te veel verwachtingen, worden we afgezet bij een chique appartement inclusief doorman. Bleek het een huisfeest te zijn in een chique appartement met gigantisch uitzicht over alle skyscrapers. Ik snap niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar ik blijf mezelf verbazen. Rond vier uur in de ochtend hielden we het voor gezien en pakten we de metro naar huis. Ik dacht op de terugweg nog even maccie te scoren, maar die was dicht. Ik kan niet wachten tot alles weer 24/7 open is.

De verkeerde metro bracht een mooi uitzicht

De kater van mijn eerste avond uit in New York was niet mals. Pas tegen een uur of twee kreeg ik het voor elkaar om mezelf uit mijn kamer te slepen. Gewapend met mijn boek nam ik de metro naar het meest zuidelijke puntje van Manhattan, The Battery, om daar de gratis Ferry naar Staten Island te pakken. En natuurlijk pakte ik weer de verkeerde metro. Blonde toerist die ik ben. Maar dit keer was het niet zo vervelend, want het uitzicht tijdens het ritje was fenomenaal.

Niet dat ik Staten nou zo spannend vind, maar het uitzicht vanaf de veerboot is fenomenaal. En had ik al gezegd gratis? De bedoeling was om te lezen, maar ik raakte aan de praat met een oude man die zijn hele leven al op SI woont. Hij vertelde me van alles over de geschiedenis. De mensen zijn hier zo open, je kan met iedereen wel een praatje maken. Terug in het Webster deed ik een 30-minuten durende workout en bestelde ik een gigantische pizza (de tegenstrijdigheid) om vervolgens met Ferry de film in slaap te vallen.

Uitzicht vanaf de Ferry

Rainy sunday

Het weekend sloot ik af met een bezoek aan The Metropolitan Museum of Art, ookwel The MET, samen met Campara. Na ruim twee uur door de oneindige hoeveelheid zalen te struinen waren we het wel beu en zochten we de uitgang. Bleek nog niet zo makkelijk, want het museum is gigantisch. Totaal niet logisch vormgegeven ook. Het lijkt wel een doolhof. Daarop volgde nog een lange zoektocht naar een koffietentje. Wat blijkt, de zondag in Upper East Side is niet zo bruisend. We kruisten Central Park door om uiteindelijk bij Le Pain Quotidien in Upper West Side te eindigen. Had ik al gezegd dat het regende? We waren doorweekt.

Al met al een prima eerste week in mijn nieuwe woonplaats. Het is nog steeds overweldigend en veel. Heel veel. Ik hoop dat ik daar nooit aan wen, zoals echte New Yorkers die nergens meer van op kijken. Ik voel me iedere seconde als Sjaakie in de chocolade fabriek en dat houd ik graag zo. Dinsdag begin ik officieel met werken, dus volgende week neem ik jullie mee tijdens mijn eerste werkweek!

random photo dump week 1